Salta, eindelijk warm!

Hola Amigos
Hier dan weer een teken van leven van ons. Dit keer niet Vic als auteur, maar ik, omdat Vic andere bezigheden heeft. Hij probeert zich nu te worstelen door het verwijderen van zijn baard van meer dan een week!!! Normaal typt hij en ik ben dan natuurlijk van de fotos maar de USB herkennen ze hier niet, dus dat laat nog heel even op zich wachten.
We zijn inmiddels aangekomen in Salta, Argentinie, en het is hier warm. Nu kunnen eindelijk de truien onder in de tas. Gisteravond rond 23 uur hier aangekomen na een lange busrit en treinreis.Maar ik zal even terug gaan naar het hoogtepunt hiervoor en dat was de tocht over de Salar en de Lagunas. Deze tocht was van woensdag tot en met vrijdag. Ik vond het echt helemaal geweldig, nog nooit zo iets moois gezien. Met een 4-wheel drive eerst over de zoutvlaktes. Het lijkt een groot plat sneeuwlandschap maar het is een meer van zout. Het is enorm groot en enorm plat. Degene die er geweest zijn weten hoe het is, maar als je er niet geweest bent kun je het niet voorstellen. Heel vreemd, en dan midden op de vlakte een eiland met enorm veel cactussen. Toen hadden we even wat vertraging omdat we een lekke band hadden, maar 45 min. konden we weer verder. We zagen een hotel helemaal uit zoutblokken gebouwd en in de avond sliepen wij ook in een hotel van zout, in een dormroom (meer mensen op een kamer)maar dat was geen probleem. We hadden een hele leuke groep. 1 Frans meisje van 21, een Pools stelletje dat al 7 maanden onderweg was en een Duitser Christian waar we het erg goed mee konden vinden. Helaas werd hij de avond ziek en heeft niet veel meegekregen van de 2e dag, heel jammer voor hem. De nacht prima doorgekomen(was niet koud) en de 2e dag diverse meren, vulkanen en rotsformaties gezien. Het was zo bijzonder, dit landschap, net alsof je op Mars bent. We stegen aardig en kwamen rond de 4500 meter uit bij Laguna Colorado, een donkerrood gekleurd meer. Dit meer veranderde van kleur gedurende de dag, heel bijzonder. Daar ben ik nog met mijn kont en hand in een cactus gaan zitten, we hebben wel gelachen. De nacht waren we voorbereid op de kou, want we hadden al gehoord dat het heel koud zou worden. En het viel best mee, ik sliep in mijn slaapzak, lakenzak, 3 dekens en 3 lagen kleren en had het toch wel heel warm. Dus we hadden geluk, het was goed te doen. 6 uur vertrokken we naar de Geisers op 4920 meter! Ik heb nog nooit zo iets gezien, maar voor mij was dit het hoogtepunt van de tour. Zo bijzonder, en je kon er gewoon rondlopen en dan zag je die kokende massa onder je. Helaas hadden we maar 15 min. daar (echt nadeel van een tour) want ik had er uren kunnen blijven. Een moment wat mij de rillingen gaf! Daarna door een geweldig maanachtig lndschap met alleen zand en rotsen in allerlei kleuren, ook wel het Dali landschap genoemd. Het was helemaal super, zo klein als je dan bent in dit landschap! Helaas moesten we daarna weer terug naar Ujuni en waren we rond 18 uur terug. S avonds om 22.30 pakten wij de trein naar de grens, Villazon waar we rond 7.30 aankwamen. Na 3 dagen rust in mijn buik, had ik daar helaas even enorm buikkrampen, maar dat is nu weer over, dus ik ben weer gezond verkaard. Nadat we voor de grens aankwamen moesten we te voet de grens oversteken, wat een aardige tijd duurde, door de rij die er stond. Vervolgens hadden we om 2 uur de bus naar Salta, die volgens mij wel eenkeer of 6 werd aangehouden door politie. De laatste keer kwamen ze zelfs in de bus ons paspoort vragen en de tassen doorzoeken. Wat dat toch is, daar in Argeninie? Ik werd er rusteloos van, iedere keer stoppen. Daarom blijven we vandaag maar een dagje in Salta om morgenmiddag aan de 21 uur lange busreis te beginnen naar Buenos Aires. Nou tot zover, mijn verhaal. De fotos volgen spoedig. Dan ga ik nu kijken of mijn man weer toonbaar is. we leken gisteravond wel zwervers, stinkend en moe.Tot in de grote stad! Liefs Cin en Vic